Een niet-beëindigde strijd beëindigen
Een voordracht door Tim Jackins op de leraren- en leidersworkshop voor New York City, juni 2011 (New York, VS)
Ieder van ons heeft pijnpatronen die ons in de war brengen, maar als we bij elkaar komen en iemand naar ons luistert, beginnen dingen te bewegen. We krijgen het idee dat onze geest kan veranderen, dat we er zeggenschap over hebben, dat we niet vast hoeven te blijven zitten en in de war hoeven te blijven. We weten dan weer dat het ontladingsproces het ons in feite mogelijk maakt onze geest te veranderen.
Wat gebeurt er in de maatschappij
En als we dan lang genoeg betrokken blijven bij HC, bevrijdt ons hoofd zich uit onze individuele pijn en kunnen we zien wat er gebeurt in de maatschappij. We zien hoe alle soorten onderdrukking op ons neerkomen – klasse-onderdrukking, racisme, seksisme, nationalisme, kolonialisme – en onze gemeenschappen in de greep houden en structureren, zodat we allemaal, onontkoombaar, op bepaalde manieren pijn gedaan worden. We zijn allemaal het doelwit van bepaalde combinaties van pijnpatronen. Lang geleden, voordat mensen in gemeenschappen leefden, leefden ze op zichzelf. De verzameling pijnpatronen was toen waarschijnlijk veel gevarieerder. Nu zijn ze uiteindelijk meer gelijksoortig geworden. Het is niet zo dat de individuele dingen die met ons gebeuren hetzelfde zijn – we zijn allemaal op een bepaalde, individuele manier pijn gedaan – maar de opeengehoopte pijnpatronen zien er uiteindelijk gelijksoortig uit. We hebben gelijksoortige moeilijkheden, en we kunnen sommige patronen herleiden tot soorten onderdrukking. We moeten naar dat alles kijken, er aan werken en er slimmer van worden.
We moeten onze geest gebruiken
We moeten richtingen bedenken, voor onszelf als individuen en voor de HC-gemeenschap. We moeten onze geest gebruiken waar de pijnpatronen ons afgeleid en verward hebben. Ook al weten we dat we pijn kunnen ontladen, we kunnen bij bepaalde pijnpatronen niet bedenken dat te doen. Die patronen hebben een te vaste greep op onze geest. We kunnen soms niet eens bedenken dat het patronen zijn – zo is het leven nu eenmaal, zo is het leven altijd al voor ons geweest.
Als we alleen zijn kunnen we niet bewust blijven van deze pijnpatronen, dus moeten we ze gezamenlijk uitvogelen. Dat is veel gemakkelijker als je kijkt naar een groep mensen dan als je naar een persoon kijkt. Hoewel we de verscheidenheid zien, de kleine verschillen, kunnen we ook de gemeenschappelijke patronen er uit pikken. Als we dat eenmaal doen kunnen we richtingen opzetten voor onszelf en voor onze gemeenschappen. Dit betekent onze geest gebruiken ondanks onze opgelopen pijn. Het is een belangrijk onderdeel van HC – waarschijnlijk net zo belangrijk als het ontlaadproces.
Het is nog steeds een gevecht om te kunnen ontladen
Omdat het ontladingsproces zo grondig onderbroken en onderdrukt is, is het nog steeds een gevecht voor ons om te kunnen ontladen. We hebben vaak een prachtige, aandachtige en warme counseler en toch weten we niet wat we moeten doen in een sessie. We kunnen niets vinden om aan te werken. We weten dat we ergens aan zouden moeten werken maar we kunnen niet helemaal bedenken hoe we dat moeten doen.
De onderdrukking van het ontladingsproces is zo volledig geweest dat we onze geest moeten inzetten tegen onze patronen. Dit is anders dan hoe het was toen we begonnen. Ontlading is aangeboren. Toen we klein waren ontlaadden we spontaan. We begrepen het niet maar we gebruikten het, of probeerden het te gebruiken. En toen werd het van ons af genomen, snel en gemeen, of langzaam en vriendelijk met allerlei soorten schijnbaar prettige omkoperijen. We moesten netjes en rustig worden en onze pijn verbergen. Niemand luisterde naar ons dus raakten we het ontladingsproces kwijt.
Onze geest is nog steeds goed
En toch is onze geest , met alle opgestapelde pijn, nog steeds goed. Dat is duidelijk. Pijn beschadigt onze geest niet voor altijd. Onze geest is goed ook al zijn er veel dingen die we nog niet ontladen hebben.
We zijn in staat om scherpzinnig te zijn en intelligent, om informatie op te nemen en besluiten te nemen. We krijgen het allen niet voor elkaar om dat zo vaak te doen als we zouden kunnen zonder pijnpatronen. Maar er zijn kleine flitsen - en ze verrassen ons – en er zijn andere mensen. We komen weer tot leven, zelfs onder de huidige omstandigheden.
Dit betekent dat we niemand moeten opgeven. We moeten nooit iemand opgeven. Die geest is daar nog steeds aanwezig, het ontladingsproces werkt nog steeds, en die geest kan steeds vollediger en steeds vaker terugkomen. We moeten niemand opgeven. In het bijzonder moet je jezelf niet opgeven, op geen enkele manier. Het is niet nodig en niet correct dat je jezelf opgeeft.
Gemakkelijker te doen voor anderen
We hebben allemaal een aanzienlijk aantal pijnpatronen waarvan we het opgegeven hebben om onszelf ervan te bevrijden. Dat zeggen we tegen niemand. We durven het in HC niet te zeggen. We weten hoe we positieve richtingen kunnen nemen tegen de pijnpatronen. En we weten hoe we dat voor andere mensen kunnen doen of hoe het kan lijken dat we dat doen. We weten dat het correct is en we houden genoeg van mensen om onszelf voor hen in een correcte houding kunnen zetten. Het probleem is dat het voor onszelf niet op dezelfde manier werkt. Als we geconfronteerd worden met onze ontmoediging, met ons gevoel dat we deze strijd niet kunnen winnen, is het bijna onmogelijk voor ons genoeg perspectief te hebben, hoopvol genoeg te zijn of zelfs genoeg van onszelf te houden om de kracht te verzamelen voor onszelf op te staan. Maar toch kun je jezelf niet opgeven, je mag jezelf niet opgeven.
Je bent het gevecht waard
Het is een strijd die we niet gemakkelijk toegeven. We verbergen hem voor elkaar. Het is een beetje moeilijker om hem te verbergen met drie counselers tegenover je. Als we met honderdvijftig mensen zijn, dan maakt dat een groot verschil. Het maakt verschil omdat we deze grote berg hedendaagse werkelijkheid en levende intelligentie hebben die een wisselwerking met ons aangaan. Dit alles is levend op een manier waarop geen van onze patronen waar we aan werken levend zijn. Het is levend, en we weten dat het levend is. We kunnen het verschil zien tussen hoe de pijn voelt en hoe het is om te kijken en al die gezichten en ogen te zien. Dan herinneren we ons iets. Dan kunnen we een beetje verder denken. We vatten moed daar waar we het eerst opgegeven hadden.
Je moet het besluit nemen dat je hoe dan ook de moeite waard bent om voor te vechten – dat niemand belangrijker is dan jij. Het gaat gewoon over mens zijn. In dat opzicht is geen mens belangrijker dan een ander mens. Ieder van ons is het waard om helemaal voor te vechten, zonder dat je je daarvoor moet kwalificeren, gewoon omdat wij het zijn. Ieder van ons is het gevecht waard. Dit is gemakkelijker te bedenken voor andere mensen, maar je moet het ook voor jezelf bedenken. Jij bent de strijd waard.
Als je deze positie inneemt, zullen er allerlei soorten tegenwerpingen in je opkomen. Daar moet je mee aan het werk. Daar moeten je counselers tegen in gaan, die moeten ze onzinnig noemen en daartegen moeten ze alles doen wat nodig is om ze zo krachtig tegenspreken dat jij er bij kunt blijven. Je moet ook besluiten dat je wel eens in staat zou kunnen zijn om alles terug te krijgen.
Je moet besluiten dat ik wel eens gelijk zou kunnen hebben. Ik ben degene die dit doordrukt. Ik weet niet of ik het gelijk heb maar ik denk wel dat ik gelijk heb. Ik heb ook dat soort pijnpatronen maar ik denk dat ik gelijk heb. Wat jij moet besluiten is dat ik misschien gelijk heb, en dat je bereid bent om het uit te proberen en te bekijken , dat je bereid bent om alle dingen onder ogen te zien die zo pijnlijk en verwarrend waren.
Terug gaan, maar niet in de slachtofferrol
Je moet teruggaan en kijken naar deze pijn, maar anders dan eerder. Ik heb de indruk dat, als we terug gaan om te werken aan oude hevige pijn, dat we vaak de verslagen-slachtofferrol aannemen, we gaan terug en ontladen over hoe slecht we ons voelden. We probeerden op een manier te ontladen over de pijn als toen die ons net aangedaan was, maar er was niet genoeg ondersteuning om het te laten werken en een gedeelte ervan ging vast zitten. Dit is niet de enige manier om terug te gaan en te werken aan oude pijn. Het is een gewoonte van ons. We glippen in lijden op dezelfde manier.
Ik denk dat het maar beperkt nuttig is. Het werkt – we hebben over veel dingen ontladen terwijl we ons beroerd voelden – maar het op die manier doen is de verwarring accepteren. Jij bent het niet meer. Nu kun je het beluit nemen om de strijd af te maken.
Het ergste was dat je niet kon ontladen
Het kon niet anders dan dat je toen werd verslagen. Dat waren de omstandigheden. Het moest gebeuren, en de nederlaag verstarde in de pijnopname. Het waren dan ook niet al die wrede manieren waarop je pijn bent gedaan die het ergste waren wat met je gebeurde. Het ergste wat met je gebeurde was dat je er nooit over kon ontladen. Het was niet het ergste dat ze gebeurden maar dat je ze bij je bleef dragen. Als je had kunnen ontladen dan had je ze afgeslagen en dan zouden ze je nu niet lastig vallen. Je zou er iets van begrepen hebben en ze zouden niet aan je getrokken hebben. Het ergste wat met je gebeurd is is dat je ze steeds bij je moest dragen omdat je niet kon ontladen.
Elke pijn kan ontladen worden
De gebeurtenissen zelf heb je overleefd. Je hebt ze doorgemaakt, en nu kun je er van herstellen. Je moet besluiten om terug te gaan om ze onschadelijk te maken– besluiten dat je niet gevangen zit, dat je niet klein bent, dat je niet alleen bent. Je hebt nu alle informatie over hoe je de strijd kunt voeren – informatie die je toen niet had. Je hebt al deze steun achter je, de werkelijkheid aan je zijde. Je kunt terug gaan en zeggen: Ik heb verloren. Ik werd hierdoor verslagen. Toen was er niets anders mogelijk, maar nu ben ik terug om het te beëindigen”. Nu je meer spierkracht, capaciteiten en informatie hebt moet je er weer naar toe. Dit betekent niet dat het niet meer hopeloos voelt, maar je moet begrijpen dat je terug gaat om de hopeloosheid te corrigeren, op te lossen en te beëindigen. Je zult niet eindeloos doorgaan met terug gaan als degene die verpletterd is . Je gaat terug als degene die nu de steun en de capaciteiten heeft om het voortdurende effect van de situatie op jou nu uiteindelijk te corrigeren.
Het algemene principe is dat we elke fout en elke pijn in ons leven moeten oplossen. En niet alleen in ons eigen leven. We moeten ook de pijnpatronen oplossen die ons doorgegeven zijn door onze familie door de generaties heen. We hebben het gereedschap om de pijn en verwarring van elke gemaakte fout die ons bijbleef, ongedaan te maken.
We kunnen een punt bereiken waarop we in feite in het heden kunnen leven en naar plannen kunnen kijken voor de toekomst zonder daarbij gehinderd te worden door voorbije moeilijkheden. De voorbije moeilijkheden zullen er niet meer toe doen. We zullen de werkelijkheid van het heden zien en uitvogelen wat we willen dat er gebeurt op basis daarvan, in plaats van dat voor altijd we oude pijn proberen te compenseren. We zullen een echt leven in het hier en nu hebben, niet beïnvloed door on-ontladen pijn.
“Nu moet ik het herstellen”
Ieder van ons moeten zal het besluit moeten nemen om deze uitdaging aan te gaan. Ik denk dat we het zullen doen en moeten doen. We kunnen er hier mee beginnen nu we met z’n honderdvijftigen zijn. Met zoveel ondersteuning hebben we een mooie kans om het te doen. Als er minder steun is is het moeilijker. Dat is ok. Verval niet in patronen die zeggen dat als het mogelijk is dat we het dan ook nu allemaal moeten doen. We hebben onze steun over een periode van zestig jaar opgebouwd tot aan het punt waarop het mogelijk is. Vijf jaar geleden was het nog niet mogelijk. Dingen bewegen, wij bewegen, ondersteuning is bijeengebracht, we hebben een beter inzicht, we zullen meer moeten doen.
Het gaat hier over wat ons nog meer te doen staat, in onze toekomst. We moeten er bewust van worden en nu een begin maken. Het zal van invloed zijn op alles waar we over counselen, omdat we de meeste dingen gezien hebben vanuit het perspectief dat we pijn gedaan en verpletterd waren. Ik denk niet dat dat noodzakelijk is. Ik denk dat we ons het perspectief eigen moeten maken van: “Nu ga ik het herstellen. Nu ga ik terug en maak ik het anders.” We hoeven niet op de zelfde manier terug. Zo is het niet meer. Toen was het zo en onze geest zit daar nog steeds vast, maar zodra de ontlading begint en ons perspectief verandert, gaan dingen bewegen. Dat is waar we bij betrokken zijn. We zijn betrokken bij het herstel van alle fouten die in het verleden gemaakt zijn.
Misschien zou je het kunnen
Je moet het durven. Je moet het durven dar waar je je hopeloos voelt, waar het voelt alsof je het niet kunt. Je moet het idee koesteren dat je het misschien kunt. Misschien kun je de dingen waarvoor je weggelopen bent onder ogen zien en voelen, alle pijnpatronen die ondraaglijk leken. Misschien kun je ze uitdagen.
Wat dingen ondraaglijk maakte in het verleden was dat je hevige pijn voelde en dat je niet kon ontladen. Dat is ondraaglijk. Maar zodra je deze zelfde hevige pijnpatronen uitdaagt en begint te ontladen, beginnen dingen te schuiven, zowel in je gevoel als in je begrip.
Ik wil dat je vecht voor je zelf. Hoe dan ook. Ik denk dat je wel duizend argumenten tegen hebt in je hoofd. Die moet je hardop zeggen en je counseler zal zeggen:”Onzin!” Je gaat dit gevecht uitvechten. Het kan me niet schelen hoe bang je bent. Het kan me schelen als je denkt dat je het niet kan. Het kan me niet schelen als je denkt dat je het niet waard bent. Ik denk dat je het waard bent dus gaan we het doen. Begrepen? Er is wat kracht nodig om tegen te spreken hoe gemakkelijk we het op dit punt hebben opgegeven.
- - - -