Vechten voor onszelf - Raad eens wie er wint?
Al onze pijnpatronen hebben hun oorsprong in onze vroegste pijn.
Deze vroegste niet-ontladen pijnpatronen maken ons kwetsbaar zodat we daarna steeds weer pijn gedaan worden. Dat zijn de pijnpatronen waar we het meest aan gewend raken, die ons doen denken dat het leven er wel zo uit moet zien. Het voelt moeilijk om ze uit te dagen. We hebben het vechten voor onszelf niet gemakkelijk op gegeven. Niemand van ons heeft zich snel aan pijn gewonnen gegeven. We hebben weerstand geboden totdat het ondragelijk leek, totdat het hopeloos leek of totdat het te gevaarlijk leek om nog langer weerstand te bieden. “Dat kan ik niet nog eens proberen”.
Nu moet je terug om het weer te proberen. Welke gevoelens zul je tegenkomen?
Je ergste gevoelens - dat het ondraaglijk is, dat het zinloos is om het weer te proberen, dat je het op moet geven. Al die gevoelens zullen zich aandienen, dat verzeker ik je. Er is geen manier om dat te vermijden. Je hebt het pas opgegeven toen de situatie te erg voor je werd. De menselijk geest geeft het nooit gemakkelijk op -pas als de pijnpatronen hun plaats hebben ingenomen. Daarna geven we het gemakkelijk op; we kunnen het al opgeven voordat we het zelfs maar proberen. Al die pijnopnames zijn nu aanwezig, en we geloven ze en we denken dat de werkelijkheid zo hopeloos is als hij was tijdens de pijnlijke gebeurtenissen in ons verleden.
Toen heb je verloren, maar het is belangrijk om te begrijpen dat je daarover geen keus had. De omstandigheden lieten het niet toe dat je zou winnen. Je had geen volwassenen om je heen die kinderen begrepen. Niemand begreep HC. Maar niets daarvan is nu waar over je leven nu. De objectieve werkelijkheid is veranderd sinds je pijn gedaan bent. Je was het altijd al waard om voor te vechten, maar toen waren de omstandigheden er niet naar dat je dat gevecht kon winnen. Je bent het nog steeds waard om voor te vechten en nu heb je misschien de omstandigheden waaronder je zou kunnen winnen. Maar je hebt nog steeds al die oude verwarrende gevoelens.
Dus moet je je geestkracht gebruiken om iets te besluiten, tegen al die gevoelens uit het verleden in. Je moet ophouden met deze gevoelens voor waar te houden. Ze zijn niet de feitelijke waarheid over jou in het heden. De feitelijke waarheid van vandaag ben jij, en de persoon naast je. Buig je naar elkaar toe en leg je wang tegen die van die persoon - toe maar!
De reden dat je dat nog niet gedaan hebt, pas toen ik het zei, is gelegen in die vroege nederlagen. We zouden het helemaal niet accepteren om zo alleen te zijn als we vroeger niet zo veel nederlagen geleden hadden waarover we niet hebben kunnen ontladen. We zouden anders steeds dichter en dichter bij elkaar zijn, elke keer als we de gelegenheid zouden hebben.
Nederlagen zijn OK. Dat we er niet over ontladen niet. We zullen vaker verslagen worden, en daar kunnen we van leren en er wijzer van worden als we doorgaan met ontladen. We kunnen alle nederlagen niet vermijden, maar dat is echt het probleem niet. Het probleem is dat we er niet van hebben kunnen herstellen en nu voelt het nog steeds alsof we er niet van kunnen herstellen. Het voelt alsof we ons volledige leven niet terug kunnen krijgen en dat we er het beste maar van moeten maken met wat we nog over hebben.
Dat is niet waar.
We krijgen alles terug waarvoor we bereid zijn werk te doen.
Nu is er strijd nodig om over die vroege pijnpatronen te ontladen. Het is niet mogelijk om alleen als slachtoffer te ontladen en daarmee de pijn kwijt te raken.
Het is ook niet genoeg om de onrechtvaardigheid ervan te erkennen. We moeten er tegen opstaan. We kunnen wat toen gebeurd is niet veranderen, en dat zullen we niet doen. Maar we hoeven het er niet mee eens te zijn. We hoeven het er niet eens te zijn met wat er met ons gebeurd is. We kunnen ons er tegen verzetten. We kunnen opstaan voor elk kind wat ooit mishandeld is. We kunnen opstaan tegen elke onderdrukking die uitgespeeld wordt, op welk moment dan ook - ook als we het nog steeds niet kunnen voorkomen dat het gebeurt. We kunnen onze eigen geest hierover helder houden.
Ik wil dat je je op de volgende manier opstelt: “Ik had geen keus toe het gebeurde, maar ik heb nu wel de keus en ik ben van gedachten veranderd. Ik denk er nu anders over, en ik wil het allemaal terug. Ik wil elk deel van mijn geestkracht terug. Ik sta er op. Of ik er nu voor kan zorgen dat het gebeurt of niet, ik sta er op dat ik het pad volg naar het uitvoeren van alles wat het maar mogelijk kan maken. Ik ben van plan dat te doen, of ik het nu wel of niet onmiddellijk mogelijk kan maken.”
We moeten onze geestkracht gebruiken om besluiten zoals deze te nemen, tegen onze pijnpatronen in. Het lijkt heel moeilijk om te doen omdat we zo ontmoedigd zijn. Het helpt heel goed als iemand anders er steeds weer over praat. Dat is mijn werk. En het is nodig dat wij het hier aandurven om elkaars instemming hiermee te horen. Iemand te horen lachen als wij lachen. Elk klein ondersteunend geluidje helpt ons een beetje verder te denken, omdat het gevoel tegenspreekt dat dit een eenzame en hopeloze strijd is.
Dus laat me het ronduit zeggen: we gaan dit winnen. We gaan winnen, zonder twijfel. Er is geen ander mogelijkheid. Als er eenmaal ideeën naar buiten komen en anderen ze kunnen opvangen, ook al kan het een tijdje langzaam en moeilijk gaan, dan gaan dingen van daar af verder. Deze groep gaat verder en wordt groter en groter. Wij gaan er voor zorgen dat dit gaat gebeuren.
Ik weet dat het op dit moment bijna niet bereikbaar lijkt en dat het moeilijk voor je zal zijn om er aan te werken in sessies buiten deze groep. Zo zeer zijn we pijn gedaan. Maar dat is alles wat er gebeurd is, en als we het eenmaal naar boven kunnen halen, het kunnen zien, onze aandacht er op gaan richten en als we er eenmaal over gaan ontladen, kan het veel krachtiger worden. En dat kunnen we. Dus raad eens wie er wint?
Present Time nr 161
- - - -