Het kind in jezelf ophalen
Uit een voordracht door Tim Jackins op de leraren en leidersworkshop van New York City, in de buurt van New York, New York, Verenigde Staten, Juni 2007
Je kunt besluiten dat je je niet voor altijd alleen wilt blijven voelen. Daar zit je dan, heel dichtbij iemand, en je voelt je toch alleen We weten allemaal hoe het is om dichtbij iemand te zijn zonder dat dat iets verandert aan onze gevoelens van alleenzijn. Het is goed om dichtbij elkaar te zijn. Het helpt echt. We hebben alleen niet de mogelijkheid gezien, niet de steun noch de moed gehad om de pijn waar het echt om gaat onder ogen te zien.
Je zult hard voor jezelf moeten vechten, zo hard als je nog nooit voor iets gevochten hebt. Je zult terug moeten gaan en vechten voor het kleine kind dat je was. Je weet waar ze is. Je weet waar ze zit. Je weet waar ze is achtergebleven toen ze eenvoudigweg niet verder kon met zich zo slecht te voelen over zichzelf. En daar heeft ze sindsdien zitten wachten, vastgekluisterd aan dat gedeelte van je verleden, zodat dat wat van jou over was verder kon gaan.
Ze raakte verstard door dat wachten, en jij bent de enige die weet waar ze is en hoe je haar met man en macht terug kunt gaan vinden. Je moet terug om haar te vinden. Als het nu vandaag om een ander klein kind zou gaan, wat zou je dan voor haar doen om het te vinden? Als je zou weten dat iemand zo zou lijden zoals jij toen, wat zou je dan doen? Wat zou je niet allemaal doen om haar te vinden? Waarom zou je dat niet voor jezelf doen?
Je gaat het doen, dat beloof ik je. Maar je zult verwarring tegenkomen - hoe we dat kleine kind moesten afstaan aan de pijn en zelf verder moesten om nog iets goeds te maken van wat er over was. En daarom hebben we nu geen stevige basis als we proberen te vechten voor andere mensen en andere zaken. We raken verward. We voelen ons te klein, te machteloos, te veel in verwarring, te weinig in staat om te handelen. Om echt alle uitdaging aan te gaan die we tegenkomen, moet je daar naar kijken. Je zal moeten kijken naar het moment waarop de wolken van de pijn ondoordringbaar werden en jou verdoofden, en jij dat kleine kind in de steek liet en verder ging. Je zult hem moeten zoeken en hem roepen. Je moet hem vertellen dat je er aan komt en dat je deze keer niet opgeeft. Misschien zal het niet snel gaan. Misschien moet hij wel schreeuwen, zelfs als het voelt alsof hij tot niets in staat is. Misschien moet je tegen hem zeggen dat hij moet schreeuwen om jou naar hem toe te loodsen. Het is goed om het kind uit te dagen niet vast te blijven zitten in hoe het was, maar om weer hoop te krijgen zodat jullie je naar elkaar toe kunnen vechten.
Er zijn veel dingen die we hebben opgegeven. Als we dergelijke gevechten aangaan verandert ons beeld van de werkelijkheid en zullen we niet langer proberen gewoon maar door te gaan ondanks niet-ontladen pijn uit het verleden. In plaats daarvan bevrijden we onszelf van die pijn.
Present Time Oktober 2007
- - - -